In oktober 2012 opent Fondation A Stichting, een initiatief van Astrid Ullens de Schooten en Jean-Paul Deridder, haar deuren in de voormalige Bata-fabriek in het zuiden van Brussel. De eerste tentoonstelling is gewijd aan het werk van de Amerikaanse fotografe Judith Joy Ross.

Wij worden omringd door beelden die, nu ze in overvloed en virtueel onmiddellijk beschikbaar zijn, in razendsnel tempo complexer worden. De realiteit vastleggen is echter niet evident. Hoe is het in deze context gesteld met onze capaciteit om naar beelden te kijken, beelden te begrijpen? Op basis van het beeld-document willen wij de uitdagingen en contradicties van het fotografische beeld onderzoeken en zo deze wereld waarin beelden alomtegenwoordig zijn in vraag stellen.

De Fondation A Stichting kreeg erkenning als organisatie van openbaar nut en wil de creatie van, kennis over en conservatie van het fotografische beeld stimuleren en ondersteunen. Elk jaar worden drie tijdelijke tentoonstellingen georganiseerd die gepaard gaan met workshops voor jongeren en kinderen (waarin zij beelden leren begrijpen en maken).

De stichting vestigt zich in een stadsdeel dat vroeger een industriecentrum was. Ondertussen werd de wijk omgebouwd tot woongebied en hebben heel wat instellingen en organisaties die actief zijn in de artistieke sector, er een plek gevonden, bijvoorbeeld BRASS, P.A.R.T.S., WIELS en KOMPLOT. Als culturele instelling willen wij actief deelnemen aan het buurtleven. Fondation A Stichting is een platform voor het fotografische beeld en wil zich ook profileren als partner in diverse tentoonstellingsprojecten en publicaties, gerealiseerd in samenwerking met culturele instellingen in België en het buitenland.

Fondation A Stichting

Découverte wordt gedeeltelijk gefinancierd met inkomsten uit de verkoop van tickets en tentoonstellingscatalogi. Dit programma omvat onder meer ontmoetingen met de kunstenaars die te gast zijn in de Fondation A Stichting, rondleidingen en workshops waarin foto's geanalyseerd en gemaakt worden. De tentoonstellingen en rondleidingen zijn vrij toegankelijk voor scholen en verenigingen voor kinderen en jongeren.

Tijdens de Premières Découvertes kunnen kinderen, leerlingen en studenten de kunstenaar ontmoeten nog voordat de tentoonstelling opengaat. Tijdens deze spontane en intense ontmoetingen geeft de kunstenaar hen uitleg over zijn leven en zijn foto's en antwoordt hij/zij op hun vele vragen.

 www.opena.be

Fondation A Stichting

Robert Adams

A Right to Stand 
van 28 januari tot en met 18 maart 2018 

Denver, Colorado, 1981 © Robert Adams, Courtesy Fraenkel Gallery, San Francisco - Fondation A Stichting
Denver, Colorado, 1981 © Robert Adams, Courtesy Fraenkel Gallery, San Francisco

Polly Braden & David Campany

Adventures in the Lea Valley 
van 22 april tot en met 17 juni 2018 

Saturday Morning, Stamford Hill, Spring, 2006 © Polly Braden & David Campany - Fondation A Stichting
Saturday Morning, Stamford Hill, Spring, 2006 © Polly Braden & David Campany

Fondation A Stichting

Jerry L. Thompson

New York, New York

De Amerikaanse fotograaf Jerry L. Thompson (geboren in Houston, Texas, in 1945) heeft in vijf decennia een grote maar vreemde portretgalerij van schijnbaar klassieke makelij bij elkaar gefotografeerd. Zelf zegt hij van zijn foto’s dat ze veeleer beschrijvend dan interactief zijn. Elk portret is een ontmoeting, hoe vluchtig ook, maar is vooral een uitnodiging. Als Thompson onderweg mensen aanspreekt, vraagt hij hen gewoon even te poseren, zonder enige verdere richtlijn. Dat doen ze en dan is het aan ons om te zien wat voor mensen zij zijn. Zijn eerste portretten maakte hij begin jaren 1970 op Coney Island: contactfoto’s in zwart-wit van de acteurs in de grootstad die de leden van elkaar bestrijdende gangs waren. Precies in die jaren was hij de voornaamste assistent van de grote Amerikaanse fotograaf Walker Evans. Hij was ook geboeid door het werk van August Sander. Daarna begon Thompson te werken met een grootformaatcamera (20 x 25 cm; 8 x 10 inch). Die werkwijze versterkt de fysieke aanwezigheid van de gefotografeerde. In een recente periode begon hij digitale kleurenfoto’s te maken, ook in Brooklyn, maar dit keer in de wijk Williamsburg. Het zijn foto’s van jongeren die anders willen zijn dan de anderen en die via hun lichaam op zoek gaan naar hun identiteit: kleren, kapsel, make-up, tatoeages, piercings, het maakt allemaal deel uit van wat ze met hun lichaam willen uitstralen. Hun lichaam is van hen. Hun huid is hun zelf. Hun outfit is de taal die ze spreken. Thompson fotografeert ze als kameleons en wandelende takken tegen de achtergrond van flarden van het stadsdeel waarvan hij zijn studio heeft gemaakt, en brengt minutieus in beeld hoe zij steeds weer vervellen in hun paradoxale verlangen om helemaal zichzelf te zijn en tegelijk ergens bij te horen. 

Jerry L. Thompson heeft verschillende boeken over fotografie geschreven: The Last Years of Walker Evans (1997), Truth and Photography (2003) en Why Photography Matters (2013). Zijn werk werd onlangs tentoongesteld in de Photographische Sammlung/SK Stiftung Kultur in Keulen.


Fondation A Stichting

Vincen Beeckman

A castle made of sand

In een wereld waarin muren bouwen het enige lijkt te zijn wat sommigen willen, en waarin met ‘ieder voor zich’ de kiemen zijn gezaaid voor onverschilligheid en geweld, breekt Vincen Beeckman (geb. Brussel, 1973) met zijn geëngageerde fotografie door alle muren heen. Zijn foto’s leggen loopbruggen. Ze spinnen ragfijne draden tussen mensen, burgers en voorbijgangers. Al maar dan tien jaar gaat Beeckman naar het Klein Kasteeltje, een 19de-eeuwse kazerne aan het kanaal. Sinds 1986 wordt dit gebouw in hartje Brussel gebruikt als opvangcentrum voor asielzoekers (sinds 2002 onder het beheer van Fedasil). Hij legt er contact met de bewoners van de vleugel voor niet-begeleide minderjarige vreemdelingen. Dat gebeurt niet met woorden, want Beeckman spreekt geen Pasjtoe of Albanees, maar via het nemen van foto’s: zo raken ze met elkaar in gesprek en wisselen ze van gedachten. Beeckman maakt geen grote reportages of sensationele foto’s. Eenvoud en nabijheid staan voorop – wat concreet betekent dat een foto niet aan strikte regels hoeft te beantwoorden: foto’s maken kun je op allerlei manieren en je hoeft er zelfs geen fotograaf voor te zijn. Beeckman fotografeert zelf, verzamelt selfies en stimuleert de mensen die hij ontmoet om foto’s te maken met wegwerpcamera’s. A castle made of sand bestaat uit zeer uiteenlopende beelden die toch een geheel vormen, als zandkorrels die samenklitten tot een zandkasteel – foto’s die ons aanspreken en doen nadenken, foto’s die het verhaal vertellen van mensenlevens die door geen enkele golf mogen worden weggespoeld.

Vincen Beeckman, lid van het vroegere collectief BlowUp, verzorgt de programmatie van Recyclart, een multidisciplinair kunstencentrum waar ontmoeting, experiment, de heropleving van het stadsweefsel en de band tussen het sociale en het artistieke centraal staan. 


Fondation A Stichting

Cesare Fabbri

The Flying Carpet

Cesare Fabbri (1971, Ravenna) volgde eerst een opleiding als stedenbouwkundige, studeerde daarna fotografie bij historicus en fotograaf Italo Zannier aan de Università IUAV di Venezia en geeft les als collega van onder meer Guido Guidi. Samen met Silvia Loddo richtte hij in 2009 het Osservatorio Fotografico op.In de tentoonstelling The Flying Carpet worden voor het eerst drie fotoreeksen van de kunstenaar Cesare Fabbri samen geëxposeerd. Op elke foto van de reeks Orlando zijn in een boomstam gegraveerde initialen te zien. In de loop van de tijd wordt de stam dikker maar de lettertekens blijven. Dit bos van emoties is geworteld in het epische gedicht Orlando furioso (Razende Roeland) dat tussen 1504 en 1516 werd geschreven door Ludovico Ariosto. Deze schitterende caleidoscoop van fabelachtige avonturen ontlokte kardinaal Hippolytus I d’Este de uitspraak: ‘Dove avete mai trovate tante fanfaluche?’. De tweede reeks, The Flying Carpet, bestaat uit zestig verrassende foto’s ­- zw­evende beelden, merkwaardige of grappige objecten, vreemde situaties die de kunstenaar op zijn weg tegenkwam. Deze reeks wordt bijeengebracht in een publicatie die gelijktijdig met de tentoonstelling in de Fondation A Stichting verschijnt bij uitgeverij MACK. De foto’s van de derde reeks werden onlangs genomen op Sardinië. Deze uitgestrekte landschappen in zwart-wit, die doen denken aan het werk van de grote Amerikaanse landschapskunstenaars, tonen een mengeling van wilde natuur, sporen uit het verleden en nieuwe ruïnes.

MACK

Baryte.be


Fondation A Stichting

Guido Guidi

Col tempo

Guido Guidi (1941, Cesena, bij Ravenna) volgde in Venetië opleidingen architectuur (aan het IUAV, het Istituto Universitario di Architettura di Venezia) en industrieel ontwerpen (de Corso Superiore di Disegno Industriale). Bij het maken van foto’s raakte hij zo geboeid door het medium dat fotografie zijn leven werd. Guidi groeide uit tot een van de belangrijkste figuren van de hedendaagse Italiaanse fotografie. Zijn huis in Ronta is behalve uitgangspunt en inspiratiebron voor zijn omvangrijke werk ook de plaats waar hij zijn oeuvre archiveert. Dit laatste speelt in op de geschiedenis van de schilderkunst, de architectuur en de fotografie. Guidi’s landschappen, portretten en stillevens zijn op de meest uiteenlopende manieren visuele parallellen of tegenhangers van wat op deze gebieden te vinden is in de hedendaagse architectuur, de renaissanceschilderkunst, het Italiaanse neorealisme, de conceptuele kunst... De titel van de expositie, Col tempo (Mettertijd), is ontleend aan de les van Guidi waarin onder meer een verband wordt gelegd tussen een portret van Giorgione (La Vecchia, 1506) en Walker Evans’ foto’s van de volkscultuur. Door te werken met herhalingen en sequenties kan Guidi stilstaan bij een onderwerp, heen en weer gaan en de tijdsdimensie doen spelen. Zijn ‘tegengestelde foto’s’, waarin compositieplezier en opnameverwerking hand in hand gaan, zijn niet in woorden te vatten. Col tempo volgt op Veramente, een tentoonstelling die onlangs te zien was in Fondation Henri Cartier-Bresson in Parijs, Huis Marseille in Amsterdam en Museo d'Arte della città di Ravenna. Veel werken worden hier voor het eerst getoond: oude kleurafdrukken en zwart-witfoto’s op basis van oude contactafdrukken. Deze vierkante foto’s uit de jaren ’70 en ’80 worden in verband gebracht met een groot aantal kleine kleurcontactafdrukken, gemaakt met een 8 x 10 technische camera.

Naar aanleiding van deze tentoonstelling publiceren de Éditions Toluca in Parijs in samenwerking met de Fondation A Stichting het kunstenaarsboek Guido Guidi, 8x10.


Fondation A Stichting

Koji Onaka

Lucky Cat

Koji Onaka werd in 1960 geboren in Nogata, een stad op het zuidelijk gelegen Japanse eiland Kyushu, waarvan het verleden gekenmerkt wordt door de industrie van kolen en staal. De Tales of Tono van Daido Moriyama waren een ware revelatie voor hem, maar hij werkte eerst twee jaar als opmeter in de fabrieken van Nippon Steel voor hij in Tokyo bij Moriyama fotografie ging studeren. Hij nam deel aan Image Shop CAMP en maakte kennis met kunstenaars als Masahisa Fukase en Takuma Nakahira. In de lijn van de ukiyo-e (prenten van de vlietende wereld), de Hokusai Manga en de onvermijdelijke Japanse fotoboeken bracht hij vanaf 1991 meerdere werken uit, richtte hij eigen tijdschriften op en verleende hij zijn medewerking aan andere magazines. Zijn foto’s zijn een heerlijke mix van de dingen van deze wereld. Slow Boat, zijn ‘laatste reeks monochrome foto’s’ (1980-1999) verscheen in 2003. Met de heruitgave van dit boek in 2008, raakte Onaka’s werk bekend in Europa. In 2013 werd deze reis in zwart-wit aangevuld met Twin Boat. Eind jaren 1990 veranderde Onaka zijn fotolabo en voorzag hij zich van het nodige om kleurenfoto’s te kunnen maken. Foto en reis vormen één geheel. Het fototoestel wordt geheugen. Koji Onaka’s foto’s gaan in tegen het bedwelmende en onmiddellijke van geolokalisatie. Met hun tijdeloosheid weerspiegelen ze de vergankelijkheid van de dingen en nodigen ze uit tot het maken van een uitstap waarop onze eigen beelden en herinneringen als vanzelf naar boven komen en op elkaar inwerken.

De tentoonstelling in de Fondation A Stichting brengt een groot aantal monochrome foto’s van Koji Onaka uit verschillende publicaties, kleurenfoto’s uit My Favorite 21 en een selectie foto’s uit Lucky Cat, twee boeken uit 2013. 


Fondation A Stichting

Walker Evans

Anonymous

Walker Evans (1903-1975) blijft een van de belangrijkste en invloedrijkste fotografen in de geschiedenis van het medium. Zijn carrière loopt van de opkomst van dit massamedium in de jaren 1920 tot de erkenning van de fotografie als volwaardige kunstvorm in de jaren 1960 en 1970. Veel van zijn foto’s zijn referentiepunten geworden in de geschiedenis van de fotografie en in de sociale geschiedenis van zijn tijd. Zonder hem zou de fotografie zich beslist anders ontwikkeld hebben, vooral in Noord-Amerika. Deze innovatieve tentoonstelling biedt een nieuwe kijk op zijn oeuvre: de nadruk ligt op zijn gedrukte werk, met name op zijn bijdragen aan Amerikaanse tijdschriften. Hij begon te publiceren in 1929. Binnen de kortste keren koos hij zijn eigen onderwerpen, schreef hij zelf de teksten bij zijn foto’s en ontwierp hij ook de lay-out. Meer dan veertig jaar lang gebruikte hij populaire tijdschriften om een kritisch geluid te laten horen bij de Amerikaanse samenleving en haar waarden. Met behulp van oorspronkelijke tijdschriftpagina’s, vintagedrukken en materiaal dat daarbij hoort, richt Walker Evans, Anonymous de schijnwerpers op de pioniersrol die Evans speelde in de werelden van de moderne fotografie, het uitgeven, het schrijven en het vormgeven. Op de tentoonstelling zijn vele voorbeelden te zien van zijn pogingen om in de straten van Amerika en in de metro van New York anonieme burgers te fotograferen en van de wijze waarop hij te werk ging bij populaire illustraties en lokale architectuur, evenzovele manieren om het dagelijkse leven de eer te brengen die het verdient.

De tentoonstelling van de Fondation A Stichting valt samen met de publicatie van het boek Walker Evans, Labor Anonymous (Thomas Zander & Verlag Der Buchhandlung Walther König). 
Curatoren: David Campany, Jean-Paul Deridder en Sam Stourdzé. 
De tentoonstelling is een coproductie van Fondation A Stichting, Brussel, en Les Rencontres d’Arles.


Fondation A Stichting

Facundo de Zuviría

Estampas

Facundo de Zuviría (Buenos Aires, 1954) studeerde rechten, maar wijdde zich vanaf de jaren tachtig helemaal aan de fotografie. Hij flaneert graag en vaak door de straten van de hoofdstad van Argentinië om geduldig al datgene waar te nemen, te registreren en te verzamelen waarvan de kwetsbaarheid en de afbrokkeling aangeven dat het aan de vergankelijkheid ten prooi aan het vallen is. De uitsnijdingen uit de werkelijkheid die samen Estampas vormen, kunnen gezien worden als één enkel werk, een verhaal dat de kunstenaar letterlijk stap na stap tot stand bracht. Een mix van zwart-wit- en kleurenfoto’s uit zijn albums bundelde zich als vanzelf tot reeksen met een variabel aantal foto’s met steeds hetzelfde motief: huizen, kleine handelszaken, publiciteit, geschilderde uithangborden, propaganda-affiches, wassen etalagepoppen, symmetrische façades met een breedte van 8,66 m… Die beelden ademen net zo goed het vreemde documentaire karakter van de foto’s van Walker Evans, Henri Cartier Bresson, André Kertész en Robert Frank als de poëzie of het proza van Jorge Luis Borges, García Marquez, Vargas Llosa en Ruan Rulfo. De meeste porteños die te zien zijn op de foto’s van Facundo de Zuviría, zijn als het ware personages uit een verre griezelroman: ze staan afgebeeld op drukwerk of zijn peatones die net als hij voortdurend de trottoirs van hun stad platlopen.

De tentoonstelling van de Fondation A Stichting valt samen met de publicatie van het boek Facundo de Zuviría, Estampas (Toluca Editions & Ediciones Larivière, 2015)


Fondation A Stichting

Luc Chessex

Castro | Coca | Che

In 1961, twee jaar na de Cubaanse revolutie, ruilde Luc Chessex (Lausanne, 1936) zijn geboortestad in voor Havana. Hij wilde weg van een wereld waar het risico om te sterven van verveling in de plaats was gekomen van de zekerheid dat je niet van honger zou sterven. Als lid van het officiële Cubaanse persagentschap Prensa Latina en directeur fotografie van het tijdschrift Cuba Internacional was hij een geëngageerde getuige van de revolutie. Op de tentoonstelling zijn drie foto-ensembles te zien: Castro, Coca en Che. In 1969 verscheen bij de Zwitserse uitgever Hans-Rudolph Lutz ‘Le Visage de la Révolution’, een essay over de populaire iconografie (op muren, affiches...) van Fidel Castro. Luc Chessex mijdt elke vorm van propaganda. De ‘antibijschriften’ bij zijn foto’s laten het publiek alle vrijheid om deze te interpreteren. De reeksen Che en Coca maken deel uit van het project Quand il n’y a plus d’Eldorado (‘Als er geen Eldorado meer is’), een retrospectieve met beelden van een reis door Latijns-Amerika die het licht zag enkele jaren na Chessex’ gedwongen terugkeer naar Lausanne in 1975. Terwijl Luc Chessex in Che op zoek gaat naar de sporen die de legendarische leider heeft achtergelaten in Bolivia, gaat Coca over het alomtegenwoordige beeld van de felle frisdrank. Che en Coca strijden als het ware om de publieke ruimte, in een ironische confrontatie tussen mythe en reclame. Quand il n’y a plus d’Eldorado is ook de titel van een film van 1980 waarvoor Claude Champion vertrok van foto’s van Luc Chessex. De film is op de expositie te zien. 

Luc Chessex, Castro, Coca, Che is een coproductie van het Musée de l’Elysée in Lausanne en de Fondation A Stichting in Brussel.


Fondation A Stichting

Jo Ractliffe

After War

‘We weten zo weinig over het land waarin we leven. (…) Hoe kunnen we foto’s maken van de uiteenlopende manieren waarop onze geschiedenis, onze overdenkingen en de veranderingen in de samenleving verteld worden?’
(Jo Ractliffe, Afrique du Sud, portraits chromatiques, Arte, 2014)

Sinds 2007 interesseert Jo Ractliffe (Kaapstad, Zuid-Afrika, 1961) zich voor de gevolgen van de oorlog die van 1975 tot 2002 in Angola woedde. Of deze nu gezien wordt als een grensoorlog, een burgeroorlog of een bevrijdingsoorlog, hij was hoe dan ook een smoezenoorlog, een fictie vol halve waarheden en veinzerijen. En hij was een geopolitiek cataclysme dat in dertig jaar tijd, tussen de onafhankelijkheidsverklaring door Agostinho Neto in 1975 en de dood van Jonas Savimbi, de leider van de Unita-rebellen, in 2002, onnoemelijk veel verwoestingen aanrichtte en meer dan anderhalf miljoen doden maakte. Bovendien woedde van 1966 tot 1989 in buurland Namibië een intense gewapende strijd voor onafhankelijkheid. Namibië was in 1920 door de Volkenbond onder Zuid-Afrikaans mandaat geplaatst en hoewel de apartheidswetten er pas vanaf de late jaren 1960 werden toegepast, behoorden doorgedreven vormen van segregatie er al die tijd tot de dagelijkse werkelijkheid. De fotografe brengt de sporen in beeld die het koloniale geweld, de koude oorlog per procuratie, de oliebelangen, de apartheid, onteigeningen en verzoening hebben nagelaten in de vele elkaar kruisende verhalen van mensen en groepen. Ractliffes zwart-witfoto’s archiveren soms vergeten, nooit in kaart gebrachte landschappen en brengen altijd de onuitwisbare trauma’s in kaart van een oorlog die niet in de vergetelheid mag verdwijnen.

Jo Ractliffe, After War, een tentoonstelling rond drie boeken op twee locaties, wordt georganiseerd  door de Fondation A Stichting en de erg, in samenwerking met de Stevenson Gallery in Kaapstad en Huis Marseille Museum voor Fotografie in Amsterdam. Ze valt samen met de verschijning van The Borderlands, Jo Ractliffes derde boek, bij uitgeverij RM.


Fondation A Stichting

Lee Friedlander

Self and Family

Al meer dan vijftig jaar verkent Lee Friedlander (in 1934 geboren in Aberdeen, Washington, USA) het genre van het zelfportret in een veelheid aan werken die getuigen van de vruchtbare onvoldaanheid van een van de meest creatieve en productieve meester-fotografen ooit. Een zelfportret van Friedlander is een spel van schaduwen, weerkaatsing en fragmentatie. Het is veeleer intrusief dan introspectief. Friedlander duikt overal in zijn foto’s op, soms met de camera in de hand: zijn beeld dringt zich op, positioneert zich, wordt gebroken, loopt over in andere... De reeks die Friedlander in 1970 publiceerde in Self Portrait, zijn eerste boek (Haywire Press), werd in 2000 aangevuld met een monografie die werd uitgegeven door de Fraenkel Gallery, en in 2011 met een album met honderden onuitgegeven zelfportretten dat verscheen bij Yale University Press. Zo kunnen we de beroemde fotograaf jarenlang op de voet volgen en zien we hoe zijn creatieve leven en zijn privéleven zich ontwikkelen en elkaar beïnvloeden. In the Picture Self-Portraits 1958-2011, Friedlanders boek van 2011, kreeg een vervolg met Family in the Picture 1958-2013, een familiealbum met meer dan 350 foto’s dat begint met foto’s van Maria Friedlander toen zij en Lee nog maar pas getrouwd waren.

De tentoonstelling Lee Friedlander, Self and Family, die tot stand kwam met de steun van de Fraenkel Gallery in San Francisco, cirkelt rond de laatste twee publicaties en valt samen met de verschijning van Family in the Picture 1958-2013, dat wordt gepubliceerd door Yale University in samenwerking met de Fondation A Stichting.


Fondation A Stichting

Max Regenberg

Fair use

Het beeld aan de macht, dat zou het motto kunnen zijn van de spektakelsamenleving waarin wij leven. Wij worden omringd door beelden en boodschappen van allerlei aard en onze wereld is er een waarin de logica van het spectaculaire de bepalende factor van de marktoutput is. Gewone dingen, onze ontspanning, grote en minder grote evenementen, niets lijkt nog te ontsnappen aan het nieuwe arsenaal aan reclamebeelden: we stoten overal op beschilderde muren, reusachtige beeldschermen en Hollywoodpanelen. Vanaf het eind van de jaren ’70 gaat Max Regenberg met zijn werk in op de alomtegenwoordigheid van reclamebeelden in de openbare ruimte. Hij zag en legde vast hoe het landschap waarin wij dag in dag uit vertoeven, in beslag werd genomen door commerciële beelden die we nu nog slechts met een half oog zien, die onze pseudobehoeften tegelijk weerspiegelen en creëren, die bedoeld zijn om onmiddellijk te verleiden en vaak slechts steeds opnieuw kunnen worden gebruikt omdat ze steunen op seksistische, discriminerende clichés.

Max Regenbergs foto’s bevatten altijd een foto van een andere aard. Op zijn reizen door Duitsland, Frankrijk, België, Canada en de Verenigde Staten fotografeerde Regenberg de reusachtige reclameborden die hij overal in de steden of langs landwegen tegenkwam. Zoals Jeff Rian aangeeft hebben al deze borden ongeacht de gebruikte taal veel met elkaar gemeen: de symbolen en tekens die erop voorkomen, behoren allemaal tot dezelfde fotografische algebra. Max Regenberg inventariseert ze als was hij een antropoloog of een banneling in een wereld waar alles beeld is. Hij werd beïnvloed door fotografen zoals August Sander, Bernd & Hilla Becher, Walker Evans, Robert Adams en Stephen Shore en stak veel op van kunstenaars zoals Lewis Baltz, Barbara Kruger, Richard Prince, Mike Mandel en Larry Sultan. Hij was gefascineerd door de genoemde overvloed aan beelden en het beslist niet onschuldige samenspel tussen natuur, architectuur, inhoud van de affiche en stedelijke context. Zelf zegt hij dat deze foto’s de culturele en politieke evolutie van onze consumptiemaatschappij vastleggen. Fair use – de titel is een rechtstreekse verwijzing naar de Amerikaanse wet op het goed gebruik van foto’s van anderen – is de eerste tentoonstelling waarop een groot aantal foto’s van Max Regenberg wordt bijeengebracht: Big Brother, een van zijn allereerste foto’s; een fotoverhaal met Tati-achtige figuurtjes met stereotiepe poses; foto’s van reclameborden in zwart-wit of in kleur en silhouetten van de archetypisch viriele cowboy M ergens opzij in het landschap.

'Gebruik van het landschap' was de titel van een tentoonstelling met werk van Max Regenberg die in 2013 te zien was in de Städtische Galerie in Wolfsburg en in 2014 in het Centre de la Photographie in Genève. Deze tentoonstelling kwam tot stand in samenwerking met de Galerie Thomas Zander in Keulen.

In het kader van Summer of Photography 2014, een initiatief van BOZAR.
 


Fondation A Stichting

Lewis Baltz

Only Exceptions

Lewis Baltz werd geboren in 1945 in Newport Beach, in het zuiden van Californië, en was dus getuige van de radicale veranderingen in het landschap van zijn geboortestreek in de naoorlogse jaren. Met zijn eerste Prototypes (1967), stilzwijgende, compacte en zeer precieze zwart-witfoto’s, legde hij vast hoe banale, naamloze commerciële gebouwen zich als een inktvlek door dat landschap verspreidden. Hij bundelde zijn foto’s tot reeksen en nam in 1975 deel aan de iconische tentoonstelling New Topographics, Photographs of a Man-Altered Landscape, die met haar verfrissende benadering van landschap en grondgebied een nieuwe impuls gaf aan de documentaire esthetiek. In de jaren 1980 begon hij in kleur te werken voor een serie foto’s met een duidelijk sociale en politieke inslag. Met The Power Trilogy (1992-1995), waarin hij beelden van uiteenlopende origine verwerkt, stelt hij vragen bij het gebruik en de gevaren van de nieuwe technologieën: om zich heen grijpende bewaking, macht, afhankelijkheid... Vragen stellen, nu over de rol van het geheugen, doet hij ook met The Deaths in Newport (1989-1995), een project met een vormelijk zeer eigenzinnig verhaal waarvoor hij in de archieven dook van een lang aanslepend en sterk gemediatiseerd gerechtelijk proces. Ook Venezia-Marghera (1999-2000) bestaat uit teksten en beelden. Met dit werk belicht Lewis Baltz hoe destructief het is dat het grote museum dat de stad Venetië is, drijvende steden van plezier, aftakelende vrachtschepen en toxische industrieën één en dezelfde lagune met elkaar delen.

Deze tentoonstelling kwam tot stand in samenwerking met de Galerie Thomas Zander in Keulen en de Deichtorhallen in Hamburg.


Fondation A Stichting

Bernd & Hilla Becher

Imprimés 1964 – 2013

Bernd & Hilla Becher (1931-2007 / *1934) behoren tot de meest invloedrijke artiesten van ons tijdperk. In het Noord-Europa van de jaren 60 kwam een eind aan de heerschappij van de kolen- en ijzerindustrie. De staalfabrieken en mijnen sloten één na één hun deuren. Dit was een radicaal keerpunt – van een wereld, een maatschappij, een landschap. In 1959 beginnen Bernd en Hilla Becher aan een indrukwekkend fotografisch avontuur gericht op industrieel erfgoed dat met de afbraak bedreigd wordt. Hun werk zal uitgroeien tot een van de meest uitgebreide industriële archieven van ons tijdperk. 'Toen ik in de jaren 50 in Düsseldorf aankwam', vertelt Hilla Becher in een interview, 'was ik altijd heel ontroerd bij het zien van die vele, vreemde wezens door het raam van de trein.' Watertorens, hoogovens, kolenbrekers, schachttorens, koeltorens, gashouders, ... worden zo nauwkeurig mogelijk gefotografeerd, volgens een onveranderlijk protocol dat de handtekening van de Bechers zal worden. Het voorwerp wordt alleen in zwart-wit gefotografeerd, met een zekere afstand. Over het algemeen staat het centraal en wordt het frontaal in beeld gebracht. Zonder enige schaduw steekt het voorwerp af tegen een heldere lucht. Er is geen effect, geen reflectie. Er is niemand.

De industriële installaties die door de Bechers gefotografeerd worden, zijn niet in werking. Een aantal van de constructies wordt niet lang nadat de foto genomen is, ontmanteld en verdwijnt voor altijd. Een paar fabrieken of structuren blijven aanwezig in het landschap als museum of monument. Net als entomologen groeperen de Bechers hun foto's, de ene naast de andere; ze verdelen hun beelden onder in families en onderfamilies van voorwerpen. Op deze manier creëren ze typologieën. Andere voorwerpen worden van alle kanten gefotografeerd. De opeenvolging van deze beelden benadrukt het sculpturale aspect van één en hetzelfde voorwerp. Tot slot worden bepaalde sites meer systematisch onderzocht. In dit geval verkent de camera van de twee artiesten de volledige industriële site. Dit is het geval in de indrukwekkende reeks Zeche Zollern 2, die gepubliceerd werd in 1977 en ter gelegenheid van deze tentoonstelling in de Fondation A Stichting getoond wordt.

De tentoonstelling Bernd & Hilla Becher – Gedrukte werken 1964-2013 is een première. Ze presenteert niet alleen foto's maar legt ook de nadruk op het beeld dat de Bechers van hun oeuvre hebben willen geven, op de manier waarop zij hun oeuvre hebben weergegeven. Dit gebeurt aan de hand van gedrukte werken (boeken, catalogi, gelimiteerde edities, brochures, uitnodigingen, affiches). In de tentoonstelling worden de verschillende etappes in hun manier van werken duidelijk, de overgang van een periode waarin het werk bestond uit één foto naar de weergave van een reeks foto's. In de eerste publicaties (tijdschriften en catalogi) is de creatie van typologieën duidelijk zichtbaar; later, in de thematische monografieën, is dit minder het geval, daar wordt slechts één foto per bladzijde getoond.

Deze tentoonstelling kwam tot stand met de steun van de Photographische Sammlung/SK Stiftung Kultur, de Thomas Zander Galerie (Keulen) en het Goethe Institut (Brussel) en loopt op hetzelfde moment als de tentoonstelling Bernd & Hilla Becher, Hochofenwerke in de Photographische Sammlung/SK Stiftung Kultur (van 20 september 2013 tot 26 januari 2014).

Een tentoonstelling van het Musée de l'Elysée (Lausanne).

Commissarissen: Antoine de Beaupré en Jean-Christophe Blaser voor het Musée de l’Elysée.


Fondation A Stichting

Mitch Epstein

New York Arbor

Nadat Mitch Epstein vijf jaar lang door de Verenigde Staten reisde voor zijn project American Power, waarin hij de interactie onderzocht tussen energieproductie en -verbruik, het industriële corporatisme en de catastrofale gevolgen hiervan voor het milieu, besliste de kunstenaar in zijn eigen stad te blijven voor een zwart-witte ode aan de natuur. Zowel de vrij in het rond groeiende als de zorgvuldig gesnoeide bomen die Mitch Epstein fotografeert, vormen een doortastend geheugen van de stad New York, een getuigenis van de symbiotische relatie tussen de stadsbewoners en hun bomen. Net als Eugène Atget, die in het begin van de 20ste eeuw de bomen in Parijs fotografeerde, individualiseert Mitch Epstein het plantaardige element, legt hij het accent op de typische eigenschappen van de bomen. Heel wat van deze – nu statige – bomen zijn in New York aanbeland als souvenir of als cadeau van diplomaten. Ondanks de steeds groter wordende stad, die geleidelijk aan terrein won, zijn ze blijven groeien. De gastvrije maar harde stad New York wordt getypeerd door een grote diversiteit van de bevolking, afkomstig uit immigratie. Epsteins portretten van bomen zijn zowel metaforen als monumenten. De gefotografeerde bomen staan op de voorgrond, worden uit het decor van de stad gehaald en krijgen een plaats als acteurs in het stadsleven. New York, bomenstad. 'Hoe meer bomen in de stad ik gefotografeerd had, hoe meer ik de stad begon te zien als een bos. De samenleving en de architectuur werden ondergeschikt aan de natuur. Ik begon de gebruikelijke kijk op de stedelijke ruimte, waarin de mens centraal staat, om te keren zodat bomen de hoofdfiguren werden in de stad.' (Mitch Epstein).

In de tekst bij zijn foto's verwijst Epstein naar de Hongaarse schrijver-fotograaf Peter Nádas. Nadat Nádas de dood in de ogen keek na een hartaanval, fotografeerde hij de honderdjarige perenboom in zijn tuin op het ritme van de seizoenen ter illustratie van zijn verhaal Own Death. In 2005 verscheen Turning Back, een fotoboek van Robert Adams dat als een requiem klinkt, een getuigenis van de milieumoord ten gevolge van de ontbossing van grondgebied in het noordwesten van de Verenigde Staten. Met New York Arbor probeert Mitch Epstein een treffend antwoord te bieden op American Power en het werk van Robert Adams. Mitch Epstein laat zich inspireren door het werk van Nádas en voelt zich aangesproken door de foto's van Adams, die zowel somberheid als schoonheid uitstralen. Zo ontstaat New York Arbor, een ware ode aan de verstrijkende tijd, een ode aan het leven.

Deze tentoonstelling kwam tot stand in samenwerking met de Galerie Thomas Zander uit Keulen. In de Fondation A Stichting worden alle 42 zwart-witfoto's voor het eerst samen gepresenteerd. Tegelijkertijd met de tentoonstelling verschijnt het boek New York Arbor van Mitch Epstein bij de uitgeverij Steidl.


Fondation A Stichting

Judith Joy Ross [2]

The Devil Today and Reading to Dogs

Kinderen, scholieren, leden van het Amerikaanse congres, betogers tegen de oorlog, ... Na de tentoonstelling van een groot aantal van de zwartwit portretfoto's die Judith Joy Ross realiseerde sinds 1982, presenteert de Fondation A Stichting haar jongste project The Devil Today and Reading to Dogs. De meeste foto's in deze tentoonstelling zijn in kleur en hebben een groot formaat. Het kader is beduidend groter geworden. In deze nieuwe reeks concentreert de artieste zich op groepsportretten waarin de mensen verschillende kanten uitkijken, en landschappen met bebouwing. Ze blijft trouw aan haar sociaal en politiek engagement en trekt erop uit om de gewone mens te ontmoeten. Ze blijft meer op de achtergrond en is getuige van taferelen uit het dagelijks leven. Ross maakt zich zorgen over het industriële corporatisme en de onomkeerbare transformatie en teloorgang van ons milieu en fotografeert leden van burgercomités, activisten en mensen die hun rechten verdedigen en openlijk uitkomen voor hun mening. Deze foto's behandelen onderwerpen als de winning van schaliegas en bitumineus zand en de mogelijk rampzalige invloed die deze industrieën op het milieu hebben, The Devil Today.

Op andere foto's zijn jongeren en kinderen te zien die steun en troost zoeken bij dieren. Voor deze foto's keert Judith terug naar de openbare bibliotheek van Bethlehem waar zij portretten maakt van deelnemers aan het nationale alfabetiseringsprogramma. Op de foto's die hiervan het resultaat zijn, zien we kinderen lezen in het gezelschap van een huisdier, Reading to Dogs.

De recente kleurenfoto's van Judith Joy Ross doen denken aan foto's van Jeff Wall en Rineke Dijkstra. De beelden werden geconstrueerd maar niet geënsceneerd en weerspiegelen de thema's die de artieste nauw aan het hart liggen. Ze resoneren in de eerste plaats als een dringende oproep om na te denken over onze relatie met de ons omringende natuur.

Deze tentoonstelling kwam tot stand in samenwerking met de Pace/McGill Gallery uit New-York.





Fondation A Stichting

Judith Joy Ross

Photographs since 1982

Judith Joy Ross (*1946, Hazleton, Pennsylvania, USA) heeft de voorbije drie decennia een indrukwekkende portrettengalerij bijeen gefotografeerd. De mensen in haar portretten, van scholieren uit Hazleton tot activisten die tegen de oorlog in Irak betogen, worden frontaal gefotografeerd en vullen bijna het volledige kader. De foto's van Ross bezitten een zeldzame intensiteit. Haar favoriete actieterreinen zijn parken, speelpleinen, supermarkten, de straat... De kunstenares vraagt de mensen die ze ontmoet, te poseren. Tijdens deze korte pauze wordt altijd een blik uitgewisseld en een kort gesprek gevoerd. De portretten van Judith Joy Ross geven blijk van een grote interactie en een sterke suggestie van aanwezigheid maar zijn in de eerste plaats de getuigenis van een hele reeks ontmoetingen. Elk portret maar vooral de groepering van de portretten van de kunstenares onthult het beeld van een wereld. Haar techniek is te vergelijken met die van de eerste fotografen en de grote 19de-eeuwse portretfotografen. Ze maakt haar opnames met een technische grootformaatcamera en realiseert kwalitatief hoogstaande contactafdrukken. Deze werkwijze heeft ze gemeen met fotografen als August Sander, Diane Arbus en – dichter bij ons – Rineke Dijkstra. Door deze techniek en werkwijze wordt tegelijkertijd een nabijheid en een afstand gecreëerd, wat het ware sociale en politieke engagement van kunstenares Judith Joy Ross benadrukt.

Deze tentoonstelling werd gerealiseerd in samenwerking met Die Photographische Sammlung/SK Stiftung Kultur in Keulen.


Agenda 26/10/2012
pdf - 1.3 Mb
© Walker Evans Archive, The Metropolitan Museum of Art © Fernando Maquieira, Cromotex - Fondation A Stichting
© Walker Evans Archive, The Metropolitan Museum of Art © Fernando Maquieira, Cromotex

Walker Evans, Paris

26.04.17 - 14.08.17

Centre Geoges Pompidou

 - Fondation A Stichting

Lewis Baltz, Madrid

09.02.2017 - 04.06.2017

>Fundación MAPFRE

Labor Anonymous Detroit 1946 - Fondation A Stichting
Labor Anonymous Detroit 1946
© Walker Evans Archive, The Metropolitan Museum, New York

Walker Evans

Anonymous
06.07.2015 - 06.09.2015
Les Rencontres d’Arles

La Fondation A Stichting prend ses quartiers d’été 2015 à Arles avec l’exposition Walker Evans Anonymous. Une exposition réalisée en partenariat avec Les Rencontres d’Arles.

>Les Rencontres d’Arles

 - Fondation A Stichting

Découverte au BRASS

Le 17 septembre 2015, la Fondation A Stichting vous invite au BRASS, dans le cadre des festivités de la Joyeuse Ouverture, à venir découvrir les réalisations faites lors des ateliers Découverte.

>le BRASS

 - Fondation A Stichting

Lee Friedlander

Galerie Thomas Zander, Keulen, (D)

>Galerie Thomas Zander

 - Fondation A Stichting

Lee Friedlander - Family in the Picture 1958–2013

Editie: Yale University/Fondation A Stichting, 2014
100 Beschikbare exemplaren ondertekend 
60,00€

Lee Friedlanders Family in the Picture, bedoeld als aanvulling bij het album met zelfportretten dat In the Picture heet (2011), is het familiealbum van een van de meest actieve en inventieve figuren in de geschiedenis van de fotografie. De reeks van 350 foto's begint met beelden van Maria, Friedlanders vrouw, in de beginperiode van hun huwelijk. Wat daarna volgt, is een mengeling van grote momenten in het leven (geboortes, huwelijken, begrafenissen) en momenten die minder gedenkwaardig maar niet minder ontroerend zijn. Sommige foto's zijn bekend, maar de meeste bleven tot voor kort netjes in het persoonlijke archief van de kunstenaar. Deze familiekroniek - want dat is de reeks tenslotte - overspant meer dan een halve eeuw. Ze is verrassend openhartig en aangrijpend, maar bevat vooral een niet mis te verstane les: het leven gaat voort. 

 - Fondation A Stichting

Kunst Promenade

Ter gelegenheid van Art Brussels - Kunst Promenade – Slick Brussels, is de tentoonstelling open op donderdag 18, vrijdag 19 en zaterdag 20 april van 11u tot 20u en op zondag 21 april van 11u tot 18u

Lewis Baltz, Dana Point Nr 2, 1970 - Fondation A Stichting
Lewis Baltz, Dana Point Nr 2, 1970
© Lewis Baltz, Courtesy Galerie Thomas Zander, Cologne

Lewis Baltz

Albertina Museum, Vienne (A)
01.03.2013 - 02.06.2013

>Albertina Museum

Lee Friedlander, Las Vegas, America by Car, 2002 - Fondation A Stichting
Lee Friedlander, Las Vegas, America by Car, 2002
© Lee Friedlander, Courtesy Fraenkel Gallery,
San Francisco
Galerie Thomas Zander, Keulen

American Documents

28.05.2010 – 05.09.2010
Fotomuseum Provincie Antwerpen, Antwerpen (BE)

Onlangs werd de 50ste verjaardag van het boek The Americans van Robert Frank gevierd, binnenkort komt de herneming van de tentoonstelling New Topographics : Photographs of a Man-Altered Landscape naar Europa en nu organiseert het FotoMuseum van Antwerpen een tentoonstelling getiteld American Documents. Naast een kleine collectie ouder werk – Labor Anonymous, foto's die Walker Evans in 1946 maakte voor het tijdschrift Fortune, en een paar foto's van Robert Frank – wordt een interessante collectie fotografisch werk van na de jaren zeventig getoond. In deze tentoonstelling is werk te zien van Amerikaanse kunstenaars als Robert Adams, Diane Arbus, Lewis Baltz, Mitch Epstein, Lee Friedlander, Nan Goldin, Dan Graham, Mike Mandel, Nicholas Nixon, Martha Rosler, Judith Joy Ross, Stephen Shore, Larry Sultan, Jerry Thompson, Henry Wessel, Garry Winogrand. 

Fotomuseum

Lewis Baltz, Berkeley, 1968 - Fondation A Stichting
Lewis Baltz, Berkeley, 1968
© Lewis Baltz, Courtesy Galerie Thomas Zander, Keulen

Lewis Baltz

16.04.2012 – 02.09.2012
Kunstmuseum Bonn (DE)
14.09.2012 – 04.11.2012
Kestnergesellschaft, Hannover (DE)

Het Kunstmuseum van Bonn en het Kestenergesellschaft organiseren de eerste Duitse retrospectieve van een belangrijke Amerikaanse fotograaf. Sinds het begin van de jaren zeventig werd het werk van Lewis Baltz (1946, Newport Beach, Californië) verschillende keren tentoongesteld in de galerie Leo Castelli in New York. In 1975 waren foto's van hem te zien in de legendarische tentoonstelling New Topographics : Photographs of a Man-Altered Landscape in het George Eastman House in Rochester (met onder meer Robert Adams, Bernd en Hilla Becher, Stephen Shore, Henry Wessel, …). Baltz wordt ondergebracht in de categorie van de documentaire fotografie maar in de jaren tachtig neemt zijn werk een radicale wending. Hij stapt over van zwart-wit op kleur en het formaat van zijn foto's wordt groter. Toch blijft Baltz het waarheidsgehalte van de documentaire fotografie in vraag stellen en de stedelijke ruimte, de architectuur, het landschap en het leefmilieu onderzoeken. Met het verstoren, provoceren van onze kijk op de wereld is de kunstenaar nooit gestopt.

Kunst Museum Bonn
Kestnergesellschaft

Mitch Epstein, American Power, BP Carson Refinery, California, 2007 - Fondation A Stichting
Mitch Epstein, American Power, BP Carson Refinery, California, 2007
© Black River Production Ltd, Courtesy Galerie Thomas Zander, Keulen

Mitch Epstein, American Power

04.05.2011 – 24.07.2011
Fondation Cartier Bresson, Pariis (F)
13.09.2011 – 20.11.2011
Musée de l’Elysée, Lausanne (CH)

In 2003 trok Mitch Epstein voor een opdracht voor de New York Times naar Cheshire in Ohio. Omdat het dorp vervuild is, moeten alle inwoners hun huis verlaten. American Electric Power, die verantwoordelijk is voor de besmetting van de bodem, betaalt een schadevergoeding uit aan de ongelukkigen. Zo wil het bedrijf vermijden dat de bewoners opschudding veroorzaken of – erger nog – een rechtszaak beginnen. Mitch Epstein was zodanig onder de indruk van deze reportage dat hij besliste een groot project op te starten getiteld American Power.
De kunstenaar wou het publiek doen inzien dat er een wisselwerking bestaat tussen energie produceren en energie verbruiken en tussen industrieel corporatisme en de milieuproblematiek. In dit werk kan de transformatie of de beschadiging van het landschap geïnterpreteerd worden als de weerspiegeling van een sociale structuur die elke vorm van evidentie verloren heeft. Dit project ligt in de lijn van de hedendaagse documentaire kleurfotografie, waarvan Mitch Epstein een van de belangrijkste vertegenwoordigers is. Epstein werd geboren in 1952, heeft tal van boeken op zijn naam staan en heel wat prijzen gewonnen (onlangs kreeg hij de Prix Pictet). Zijn getuigenis is briljant en bestaat uit fragmenten van realiteiten waarvan we hoopten dat ze fictie zouden zijn.

Fondation Henri Cartier-Bresson
Elysée Lausanne
Mitch Epstein, American Power

De Fondation A Stichting, die over een eigen tentoonstellingsruimte en een collectie fotografisch werk beschikt, zal zich actief blijven profileren als platform voor fotografie en als partner van andere culturele instellingen in België en het buitenland.

Fondation A Stichting

Fondation A Stichting
Van Volxemlaan, 304 bte 1
1190 – Brussel
tel: +32 (0)2 502 38 78
info@fondationastichting.be

Openingsuren
Donderdag tem zondag: 13.00 – 18.00
Gesloten op maandag, dinsdag en woensdag
Ook op afspraak 

Tarieven
Bezoeker: 4€
Studenten, leerkrachten, senioren, werkzoekende: 2€
Kinderen (-12 ans): gratis
Rondleidingen  (20 pers)
Schoolgroepen: gratis (op reservering)
Volwassen groepen: 25€ + 3€/p 

Bereikbaarheid
Tram: 82 - 97 halte WIELS
Bus: 49 - 50 halte WIELS
Trein : Zuidstation
Auto: afrit 17 Anderlecht Industrie, volg Centrum - Albert

Toegang voor personen met beperkte mobiliteit


Fondation A Stichting

Astrid Ullens de Schooten
voorzitster

Jean-Paul Deridder
directeur - programmatie - commisaris

Marta Bassan
assistent - onthaal

Jean-Luc Foubert
onthaal - technische leiding tentoonstellingen

Anne Quévy, Plume Production
grafische vormgeving

Steve Corcoran, Wouter Meeus, Beryl Muller, Charlotte Woilliez, Louise Jablonowska
vertaling

 

Met de steun van

  • Fondation Engie
  • Vander Haegen & C°
  • Banque de Luxembourg

 

Leveranciers

  • Erco
  • Mobull
  • Déclenche
  • PromoSigns
  • digifox88
  • Mertens